Çok Özledim...

Bakmayışın en çok beni yakacaktı, bile bile,
Ellerimle bağladığım gözlerini, çok özledim…
Gülmeyişin en çok beni sarsacaktı, dele dele,
Küstürdüğüm o kalbini, sözlerini çok özledim…

Kiminin ilacı “vuslat”, kiminin “bitmez ayrılık”,
Allah için kaçarım ya, bucağını çok özledim…
Uzaklık cennetimizmiş, cehennemimiz yakınlık,  
Ayrı durduğum göğsünü, sıcağını çok özledim…

Sabretmek ibâdet olur, Hakk’ın rızâsı uğruna.
Tutar, bırakmaz sandığım, ellerini çok özledim…
Başımı rızâyla koydum, hasretinin yollarına. 
Âşık zannedip kandığım, dillerini çok özledim… 

Bir yalana böyle akmak, akıl kârı değil; lâkin 
Aldanmayı sevdiğim o bakışlarını özledim…
Kasırgaların ardından, gönlüm şimdi ne de sâkin,
Hem kül oldum, hem fütursuz yakışlarını özledim…

Haklarımı helâl ettim ben sana ey derd ü derman!
Seninle geçtim hayattan, ölmeyi çok, çok özledim…  
Sen de bir garip sebepsin, göklerde dürülmüş ferman,
Senden fazla, seni bana ikrâm edeni özledim! 

Cehennemde yanma diye, firâkında yanacağım!
Hasretinle ölmeyi ben, şehâdetim sayacağım!
Seneler geçse, sevgiyle yâdından caymayacağım! 
Bir murâdım vardı benim, diyeceğim, çok özledim…

Please reload

  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square